Feeds:
Articles
Commentaires

Posts Tagged ‘Γαλλία’

Αφιέρωμα στη γαλλική προεδρική εκλογή.
Συνέντευξη με τον Μιχάλη Βακαλούλη (Université Paris 8) και τον Γιάννη Μπαλαμπανίδη (πολιτικού επιστήμονα).
Athens Calling, Πρώτο πρόγραμμα ΕΡΤ, μια εκπομπή του Περικλή Βασιλόπουλου (24 απριλίου 2017).

Read Full Post »

Συνέντευξη με το Μιχάλη Βακαλούλη

 

FRANCE-POLITICS-LABOUR-REFORM-PROTEST

Nuit Débout – Manifestation

Μετά από τέσσερις μήνες οι απεργίες και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται στη Γαλλία. Έχουν ως στόχο μόνο την απόσυρση του νόμου της υπουργού Ελ Κομρί ή εκφράζουν μια βαθύτερη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια;
Η πρόσφατη γαλλική εμπειρία μας δείχνει ότι κάθε κοινωνικό κίνημα που στοχεύει στην απονομοθέτηση μέτρων και ρυθμίσεων συνιστά μια συντονισμένη προσπάθεια απονομιμοποίησης των πολιτικών δομών και φορέων άσκησης της διακυβέρνησης. Το κύμα αντίστασης ενάντια στο επίμαχο νομοσχέδιο για τα εργασιακά αποτελεί όχι μόνο μια άρνηση συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων που μειώνουν τη νομική προστασία και τα συλλογικά δικαιώματα των μισθωτών, αλλά ταυτόχρονα συμπυκνώνει μια γενικευμένη κοινωνική διαμαρτυρία ενάντια στις πολιτικές κατευθύνσεις της σοσιαλιστικής κυβέρνησης που βρίσκονται στον αντίποδα των προεκλογικών εξαγγελιών και δεσμεύσεων του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

Ένα χρόνο πριν την προεδρική εκλογή του 2017, ο απολογισμός της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης είναι καταστροφικός, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τη σημαντική άνοδο της ανεργίας και της προσωρινής απασχόλησης και τη φτωχοποίηση μιας μεγάλης μερίδας των λαϊκών στρωμάτων. Εδώ έγκειται το βασικό διακύβευμα για τη γαλλική κοινωνία και προσωπικά για τον Φρανσουά Ολάντ που έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσει την επανεκλογή του αν δεν καταφέρει να μειώσει την ανεργία. Γνωρίζει καλά πως οι πολίτες θα είναι αδυσώπητοι απέναντί του.

(suite…)

Read Full Post »

του Μιχάλη Βακαλούλη

Πηγή: Θέσεις, τεύχος 123, περίοδος: Απρίλιος – Ιούνιος 2013 

Το κείμενο εξετάζει τους δομικούς και οργανωτικούς μετασχηματισμούς του γαλλικού συνδικαλιστικού κινήματος στη παρούσα περίοδο. Ενός κινήματος που ταλαντεύεται, για να το πούμε σχηματικά, ανάμεσα σε μια λογική θεσμικής ενσωμάτωσης στη ισχύουσα δομή πολιτικών ευκαιριών και σε μια κινηματική λογική αντίστασης στις νεοφιλελεύθερες επιλογές. Φυσικά, αυτή η ταλάντευση δεν διαθέτει αυστηρές διαχωριστικές γραμμές αλλά χαρακτηρίζεται από μια ασταθή ισορροπία. Μια τέτοια ρευστότητα δεν αφορά μονάχα το γαλλικό σχηματισμό αλλά χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του που βρίσκεται σε μια φάση κοινωνικών ανακατατάξεων και πολιτικών αναοριοθετήσεων.

Στην παρούσα σύντομη συνθετική παρουσίαση θα επιμείνω σε τρία βασικά σημεία. Πρώτα, θα υπενθυμίσω ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ιστορική ιδιομορφία του γαλλικού συνδικαλισμού. Στη συνέχεια, θα αναλύσω σε αδρές γραμμές την αποσύνθεση της κεϋνσιανής-φορντικής μορφής συνδικαλιστικής δράσης (1945-1975), εξηγώντας παράλληλα ότι αυτή η κρίση δεν σηματοδοτεί σε καμία περίπτωση την αναδίπλωση ή την εξαφάνιση του εργατικού κινήματος εν γένει. Τρίτο, καταληκτικό και αδιεκπεραίωτο σημείο, με την έννοια ότι βρίσκεται εν εξελίξει όχι μόνο σαν γνωστικό αντικείμενο αλλά και σαν αντικειμενική κοινωνική σχέση, θα αναφερθώ στο νέο πρότυπο συνδικαλιστικής προσχώρησης και κινητοποίησης – αν μπορούμε να μιλήσουμε κυριολεκτικά για πρότυπο.

(suite…)

Read Full Post »

Του Μιχάλη Βακαλούλη*

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 2 Ιανουαρίου 2014

Η πολιτική αποψίλωση του συνδικαλιστικού κινήματος τείνει να ενισχύσει το πολιτικό χάσμα, αφήνοντας το πολιτικό παιχνίδι να διεξάγεται μεταξύ των επαγγελματιών πολιτικών και των εμπειρογνωμόνων, με τον λαό στην (α)γωνία»

Η αναγγελία της υποψηφιότητας του Εντουάρντ Μαρτέν, ηγέτη του ρεφορμιστικού συνδικάτου CFDT στον όμιλο ArcelorMittal, ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην περιφέρεια της ευρύτερης Ανατολικής Γαλλίας, προκάλεσε πολλές και αντιτιθέμενες αντιδράσεις. Εμβληματική μορφή του σθεναρού αγώνα των μεταλλεργατών της Λωραίνης ενάντια στο κλείσιμο της μονάδας παραγωγής ακατέργαστου χάλυβα της Φλοράνζ, η είσοδός του στην πολιτική από τη μεγάλη πόρτα αναστατώνει και δημιουργεί ερωτήματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Και πρώτα απ’ όλα, στην ίδια την πικραμένη εργατική βάση που δεν έχει άλλο κοινωνικό στάτους παρά αυτό του επιζώντος της αποβιομηχάνισης.

(suite…)

Read Full Post »

Read Full Post »

Συνέντευξη με τον Ζυλιάν, εκπρόσωπο της συλλογικότητας « Επισφαλής γενιά »

Génération précaireΤο ζήτημα των σταζ έχει μπει για τα καλά στον δημόσιο διάλογο – μετά και από μια υποδειγματική πρωτοβουλία της δικής μας Αριστεράς, που έθεσε αποτελεσματικά το πρόβλημα στην πολιτική ατζέντα. Πέρα όμως από τη σημερινή συγκυρία, το ζήτημα των σταζ αναδεικνύει ευρύτερα θέματα, που συνδέονται με τους όρους ένταξης των νέων στην αγορά εργασίας, τις προσδοκίες και τις δυσκολίες μιας ολόκληρης γενιάς, τις διαιρέσεις αλλά και τις συλλογικές διεκδικήσεις των νέων εργαζόμενων, της σύνδεσης ή όχι των αγώνων αυτών με το συνδικαλιστικό κίνημα κλπ.

Όλα αυτά δεν αποτελούν « προνόμιο » της χώρας μας. Στη Γαλλία, το θέμα των σταζ (ιδίως στον ιδιωτικό τομέα) έχει τεθεί από καιρό, μαζί με ευρύτερα ζητήματα εργασίας, και στον δημόσιο διάλογο αλλά και μέσα από συλλογικές διαδικασίες διεκδίκησης. Επιλέξαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε σήμερα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Ζυλιάν, 26 ετών, συνιδρυτή της συλλογικότητας Génération précaire (« Επισφαλής γενιά »), ο οποίος έχει σπουδάσει διεθνή οικονομικά και εργάζεται σε έναν οργανισμό για την προώθηση της οικονομίας της αλληλεγγύης.

Τη συνέντευξη πήρε ο πολιτολόγος και κοινωνιολόγος Μιχάλης Βακαλούλης, στις 17 Νοεμβρίου 2006, στο Παρίσι, και βρίσκεται στον δικτυακό τόπο:

http://www.generationmilitante.fr/archive/2007/01/08/entretien-n-1-julien.html#more

(suite…)

Read Full Post »

Συνέντευξη του Στεφάν Ροζές στον Μισελ Βακαλούλη

Ποια είναι η άποψή σας για τη σημερινή χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση ως ειδικού σε ζητήματα κοινής γνώμης;

Στεφάν ΡοζέςΣπεύδω να διευκρινίσω ότι η δουλειά μου είναι να ερμηνεύω την κοινή γνώμη και τις συλλογικές αναπαραστάσεις των Γάλλων, και έπειτα να τις αντιπαραθέτω στην πραγματικότητα ώστε να κατανοήσω το φαντασιακό τους. Αυτό το φαντασιακό είναι ο τρόπος τους να συλλαμβάνουν μια εξέλιξη των πραγμάτων που τους διαφεύγει. Έτσι, σήμερα, η κυριαρχία του « παραδοσιακού » καπιταλισμού (των μετόχων) έναντι του καπιταλισμού των μάνατζερ καθιστά το μέλλον αστάθμητο.

Αυτή η επικυριαρχία του χρηματοπιστωτικού προερχόταν από τη συναρμογή πολλών παραγόντων συνδεδεμένων με την οικονομική παγκοσμιοποίηση (ή το γεωστρατηγικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά την πτώση του Τείχους), που με τη σειρά της προωθήθηκε από τις τεχνολογικές επαναστάσεις, ιδίως στην πληροφορική και την επικοινωνία, που άνοιγε καινούριες αγορές. Έτσι επιταχύνθηκε η απελευθέρωση του οικονομικού πεδίου σε σχέση με το πεδίο της δημοκρατικής κυριαρχίας. Το κράτος-έθνος, που συγκροτούσε την πολιτική ταυτότητα, διχοτομήθηκε: το πρώτο (κράτος) αποσύρθηκε από το δεύτερο (έθνος).

(suite…)

Read Full Post »